કહેવાય નહીં -અમૃત ‘ઘાયલ’ January 12, 2007
Posted by ઊર્મિ in ઊર્મિની પસંદ, કાવ્યો/ગઝલો.trackback
મન મરણ પહેલા મરી જય તો કહેવાય નહીં,
વેદના કામ કરી જાય તો કહેવાય નહીં.
આંખથી અશ્રુ ખરી જાય તો કહેવાય નહીં,
ધૈર્ય પર પાણી ફરી જાય તો કહેવાય નહીં.
એની આંખોને ફરી આજ સુઝી છે મસ્તી,
દીલ ફરી મુજથી ફરી જાય તો કહેવાય નહીં.
આંખડી ભોળી, વદન ભોળુ, અદાઓ ભોળી,
પ્રાણ એ રૂપ હરી જાય તો કહેવાય નહીં.
કંઇ મજા મીઠી તડપવામાં મળે છે એને,
દીલ વ્યથા વેરે વરી જાય તો કહેવાય નહીં.
આંખનો દોષ ગણે છે બધા દીલ ને બદ્લે,
ચોર નિર્દોષ ઠરી જાય તો કહેવાય નહીં.
શોકનો માર્યો તો મરશે નહીં તમારો આ “ઘાયલ”,
ખુશીનો માર્યો મરી જાય તો કહેવાય નહીં.
* * *
*
‘સહિયારું સર્જન’ પર સંકલિત: ‘કહેવાય નહીં’
*
Always, it makes me Ghayal;
When I read words of “GHAYAL”…
>>> Awe-inspiring
very good
irsaddd
Wah wah…
Aaabhar….
રેશમી મિત્રતાના એ તાણા-વાણા ઉરમાં હજી તાજા છે;
ઝાકળની બૂંદ જેવા મીઠા સહવાસ આંખોમાં હજી તાજા છે,
આપણે તો એમજ મળતા, ને દરરોજ પ્રસંગ રચાઇ જતો;
એ પ્રસંગોના પડછાયા, લીલી જમીન પર હજી તાજા છે,
જોરથી વિંઝાતો સમયનો પવન, ભલે ગમે ત્યાં લઇ જતો;
આપણી મિત્રતાના તંબુમાં, પરસ્પરનાં હેત હજી તાજા છે,
કોઇ બહાનું મળતું ને એમજ બોલાબોલી કરી રિસાઈ જતા;
કોલેજમાં વિતેલા ધમાલ મસ્તીના એ દિવસો હજી તાજા છે,
ભલે દિવસો, મહિનાઓ ને વરસોનાં વ્હાણાં વહી જતાં;
મનુભાઇની કેન્ટીન અને કેન્ટીનના એ પફ હજી તાજા છે.
લિખિતંગ… જેકસન