કૌતુક July 28, 2006
Posted by ઊર્મિ in ઊર્મિનો કલરવ, લઘુકાવ્યો.trackback
”માછલી જેવડોયે હતો,
જ્યારે તું નાનો હતો-
પરંતુ ત્યારે તું,
મારા પેટમાં હતો!”
એને સમજાવવા માટે મેં કર્યુ,
મારા જ્ઞાનનું થોડું પ્રદર્શન-
સ્તબ્ધ થઇ ગયો એ એકદમ,
ને થોડો વિચારશીલ પણ…
ફુટી નીકળી અટકળો થોડી
એના ભોળા મુખ પર-
એને ઉકેલવા જાઉં હજી ત્યાં,
અવાજને કંઇક ગંભીર કરી
એણે મને ફરીયાદ કરી,
“મમ્મા, તું મને કેમ ખાઇ ગયેલી?”
હવે વારો મારો હતો-
સ્તબ્ધ થવાનો-
ફુટી નીકળી’તી
મારાયે ભોળા મુખ પર-
ઉત્તરની અજ્ઞાનતા!
***
“ઊર્મિસાગર”
નાના બાળકને કરેલી વાત સાંભળી બાળક માને કુતૂહલવશ
થઈ અણધાર્યો વિચિત્ર પ્રશ્ન પૂછે જ !માએ સ્તબ્ધ થવું પડે!
આ નાના સુકાવ્યમાં બે શબ્દોની જોડણી સુધારવા જેવી છે :
1પ્રદર્શન 2,ખાઈ ગયેલી.:
I have fixed my typo… Thank you ManvantUncle!!
Very funny
સુંદર વિચાર…
ઊર્મિએ સર્જેલો સાગરનો ઘૂઘવાટ કાનમાં
સતત ગૂંજે છે !કેવી સુંદર અંત:સ્ફૂરણા !
મનનો બાકી રહેલો અભિપ્રાય આજે લખ્યો !
બાળસહજ કુતુહલ પર સરસ પંક્તિઓ…
સરસ શબ્દો…
Awesome thoughts…simple but effective creation!
nilam doshi here
very nice.congrats on this beautiful creation.urmiben i like yr all work.
enjoyes laghukaavyo.really nice.abhinandan.