આત્મહત્યા June 21, 2006
Posted by ઊર્મિ in ઊર્મિનો કલરવ, મુક્તકો/શેર.trackback
કોઇ સતત કરે છે કાળજા પર ઘા,
ભટકતો રહ્યો કાતિલ ની તલાશમાં–
થાકીને થોભ્યો બે ઘડી તો જોયું,
ખંજર તો હતું મારા જ હાથમાં!
“ઊર્મિસાગર”
ઊર્મિનો સાગર – please visit www.urmisaagar.com
મારી વાચા, મારી પસંદ… મારી કલમ!
trackback
-
-
અમૂલ્ય પ્રતિભાવો
ishwar gala on એક ઘા -કલાપી joshi dharmendra on તારી ખુદાઇ દુર નથી -નાઝીર… Jitendra MAcwan on કહેવાય નહીં -અમૃત … Jitendra MAcwan on સ્વરચિત રચનાઓ amol on કહેવાય નહીં -અમૃત … jitesh DALWALA on મારા વિશે Dina Mehta on એક ઘા -કલાપી Dilip Patwa on જૂનું ઘર ખાલી કરતાં –બાલમુકુંદ… hina on જૂનું ઘર ખાલી કરતાં –બાલમુકુંદ… SUTHAR SANJAY on ગૌરવ-કથા ગુજરાતની -’શૂન… -
Sundar, very well written. Thank you for sharing.
અદ્દભુત !!! તમે તો ઘણી જ ઊંડી વાત અહી રજુ કરી છે .
સુંદર રચના !!
સુંદર રચના !!
Very Well Written.
જિંદગીમાં આ થોભવાનું જેટલું જલ્દી આવે એટલું સારું. કદાચ આત્મહત્યા ટળી જાય! એકદમ તટસ્થ આવલોકન. ઘણી વાર જાણે અજાણે આપણા કાર્યો આપણને આ માર્ગે લઇ જાય છે.